Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο.

Λοιπόν προλαβαίνω; Να μπω στο πνεύμα των Χριστουγέννων; Έχω ακόμα χρόνο να σκεφτώ τι δώρα θα πάρω και σε ποιους; Ευχές να δώσω ή να τ’αφήσω για του χρόνου; Δεν ξέρω αν φέτος γιορτάζω Χριστούγεννα, αν τα νιώθω όπως πέρσι. Τα περσινά είχαν μια ζεστασιά, μια αγκαλιά, ένα τζάκι στο σκηνικό – να έχεις μια εικόνα. Φέτος ίσως να ‘μεινε μόνο το τζάκι. Άρα τι τα θες; Πολύ φασαρία για το τίποτα τα φετινά.

Τώρα βέβαια θα μου πεις φεύγει το ’11. Και θα σου πω, «άνεμο στη βράκα του τζι’ αέραν στα πανιά του.» Μου είχε βγάλει την ψυχή. Και το εννοώ.  Ενώ το 2012 έχει ένα σκοπό. Μας το είπε, ρε φίλε, την καταστροφή του κόσμου. Ξέρεις τι να περιμένεις ενώ το ’11 ήταν πιο ύπουλο. Απ’το πουθενά όλα, εκεί που δεν το περίμενες – χαμός.

Μια σχέση πάνω που είχα πει πως ήμουνα κι εγώ ¨ανάξιος εραστής¨ σαν τον Καββαδία. Ένα πτυχίο ενώ σε κάποια φάση είχα στ’αλήθεια πιστέψει πως δεν θα το πάρω ποτέ μου. Ένα μεταπτυχιακό ενώ πάντα έλεγα πως εγώ δεν είμαι για τέτοια. Δυο φίλιες που μας τελείωσαν επειδή τους έφαγαν τα χρόνια, γέρασαν και ξέχασαν τι σήμαινει φιλία. Κι όμως βγήκα ζωντανή.. Είναι που κάθε μέρα ξυπνούσα κι έλεγα στον εαυτό μου ¨Μαλάκα κράτα γερά, έρχεται μπόρα.¨

Και μας πήρε και μας σήκωσε το βλέπεις κι εσύ, έτσι; Είναι που το μέλλον αυτού του τόπου είναι στα χέρια μερικών [...] (τον χαρακτηρισμό τον αφήνω σε ‘σας) και τι περιμένουμε; Αλλαγές ή καταστροφές; Μάλλον το δεύτερο, το’χουν πιο εύκολο. Το δοκίμασαν και πέτυχε. Ξέρουν πια πως είναι το δυνατό τους σημείο και χτυπάνε αλύπητα. Κρύψου μαλάκα, έρχεται μπόρα.

Τελικά δεν μου’πες προλαβαίνω; Αλλά και να μην προλάβω, σιγά τι έγινε. Οι ευχές μου ας πάνε στο διάολο. Το πρόβλημα, αλάνι μου, είναι πως πλέον τον άνθρωπο τον έχουν θολώσει τόσο τα συμφερόντα που έχει· που έχει η ψυχή του πια μολυνθεί. Γι’αυτό δεν τον συγκινούν οι ευχές. Πόσο μάλλον οι δικές μου.

Αλλά μια επιθυμία μου θα την πω πριν κλείσω. Έτσι επειδή έμαθα να ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη. Όπως κάθε χρόνο τα παιδιά στέλνουν γράμμα στον παππού Αη Βασίλη και μετά βρίσκουν το δώρο τους κάτω απ’το χριστουγεννιάτικο δέντρο, θέλω να βρει και ο πρώτος πολίτης αυτού του τόπου, λίγη ανθρωπιά, γιατί την δικιά του μάλλον κάπου την έχει χάσει.

Λοιπόν γιορτές. Φορέστε τα καλά σας, σηκώστε τα ποτηρια σας ψηλά και ευχηθείτε.. Να υπάρχει αγάπη μα πάνω απ’όλα εμείς οι άνθρωποι να μην ξεχνάμε τόσο εύκολα και γρήγορα όλα όσα συνέβησαν πριν από λίγους μήνες, πως μια λέξη τράνταζε ολόκληρη την πόλη. Αθάνατοι. Αυτούς να μην ξεχνάμε.

Toni Childs - House of Hope

Χαμένη γενιά (demo)-Στάθης Δρογώσης

Η μαγεία του να είσαι διαφορετικός.

Συγκινητική διαφήμιση par babisflou

Πώς η μάσκα του V for Vendetta έγινε σύμβολο αντίδρασης των «Αγανακτισμένων»

Πώς η μάσκα του V for Vendetta έγινε σύμβολο αντίδρασης των «Αγανακτισμένων»

Κάθε Φορά Μηδέν

Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος κι αν είδες, είδες.

Τον τελευταίο χρόνο -κάθε μήνα- η διαθέσιμη νεράιδα παραδίδει άρθρα που μιλούν για πόνο, έρωτα κι αγάπες. Το πως είναι να σου λείπουν άνθρωποι και το πως είναι όταν τους διώχνεις εσύ ο ίδιος – το ¨ξεσκαρτάρισμα¨ που λέμε. Το πως η απουσία γίνεται φίλη σου, κι η μοναξιά γειτόνισσα που μένει δυο σκέψεις πιο κάτω.

Και ποια είμαι εγώ;  Ένα παιδί είμαι που μετράει ακόμα τ’αστέρια και τις νύχτες δεν σταμάτα να ονειρεύεται. Όπως και να ‘χει όμως, εγώ τον έρωτα τον ένιωσα να με στέλνει δίπλα σ’αγγελάκια φτερωτά να πετάνε τριγύρω κι άλλες φορές να μου τσακίζει αισθήματα και να μου διαλύει ζωές. Γι’αυτό δεν τον πάω και πολύ, δεν είναι κι η καλύτερη παρέα... Απ’το μηδέν με ξεκινάει, στο μηδέν με πετάει. Έτσι βγήκε το Κάθε Φορά Μηδέν. Άφου όπου κι αν πάμε, όσο κι αν ταξιδέψει η καρδιά εκεί θα καταλήξει. Ο-λοκληρωμένη ή κομμάτια.  

Μα όσο χαμηλά κι αν έπεσα έβρισκα πάντα την δύναμη να ανεβαίνω και πάλι ψηλά. Πριν ένα χρόνο, το πρώτο μου άρθρο σ’αυτή την εφημερίδα είχε τον τίτλο ενός βιβλίου που διάβασα - ¨Μου χρωστάς ένα θάνατο¨. Μετά από δώδεκα μήνες λέω πως Πατσίσαμε.

Λέω επίσης πως έχω μάθει απ’τα λάθη μου, πως τελικά όσο κι αν θέλεις κάτι στη ζωή σου καλύτερα να το αφήνεις πάντα να φεύγει στην πιο όμορφη του στιγμή. Δεν ξέρω αν το γυαλί μπορεί να κολλήσει ξανά, ξέρω όμως πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει ποτέ. Οι καιροί ναι, οι εποχές το ίδιο, οι ψυχές όμως θα έχουν πάντα τις ίδιες επιθυμίες. Κι αν όλο αυτό σας ακούγεται πολύ σαχλό και μαλακίες μιας νεράιδας που όποτε τα βρίσκει σκούρα πετάει λίγη χρυσόσκονη κι όλα καλά, θα σας θυμίσω πως οι εποχές που ζούμε είν’ δύσκολες, πως έχουμε χάσει το μέτρο – το μέτρημα. Αλήθεια τι ψάχνουμε κι υπάρχει ακόμη χρόνος για να το βρόυμε;

Έψαχνα πάντα την ηρεμία, την γαλήνη. Πάντα το επόμενο λιμάνι που θα μου’δινε ζωή να πάω παρακάτω, ανάσες να μετρώ, στιγμές να αφήνομαι. Ανθρώπους να στηρίζομαι, να περπατώ μαζί τους στο σκοτάδι και να φαντάζομαι λιακάδες. Και ‘χουν περάσει μονάχα χίλια χρόνια..

Γι’αυτό άλλωστε δεν έχω τίποτα να ζηλέψω απ’το παρελθόν. Μάλλον αυτό ζηλεύει το σήμερα, αφού έχω καταφέρει να βρω αυτά που χρόνια ζητούσα κι ας υπήρξαν φορές που ξοδεύτηκα σε λάθος επιλογές/ανθρώπους.  Έκανα τα πάντα, ο κανόνας έλεγε αγάπη κι αφοσίωση. Και νίκησα. Ήταν όλα ένα αστείο παιχνίδι. ‘Cap ou pas cap’. Ένα παιχνίδι που ποτέ σου δεν πίστεψες, μα εγώ έχω φτάσει πια στο τέρμα.

 I can't go back to yesterday - because I was a different person then.

Lewis Carroll

«Καταπέλτης» το πόρισμα Πολυβίου για Χριστόφια, Μάρκο, Παπακώστα

«Καταπέλτης» το πόρισμα Πολυβίου για Χριστόφια, Μάρκο, Παπακώστα