Και η ελπίδα μας έχει θαφτεί..

Βρε βρε σαν τα χιόνια...  Πάει καιρός απ’την τελευταία φορά που τα είπαμε κι αστείο θα ήταν να ρωτήσω αν σας έλειψα... Ακριβώς όμως επειδή πάει καιρός, αυτό τον μήνα δεν ξέρω από που να το πιάσω, γι’αυτό θα τα πούμε πολύ γενικά.

Ελληνισμός. Ελλάδα – Μητέρα Πατρίδα. Κληρονομιά. Αύριο;... Κανείς δεν ξέρει. Κι είναι λυπηρό το πως τα φέρνουν καμιά φορά τα γεγονότα. Κάποτε όλοι μιλούσαν γι’αυτήν και τώρα την έχουν τιμωρία στο τοίχο, σαν παίδι στη πρώτη δημοτικού. Και έπρεπε να ντρέπονται γιατί Ελλάδα σημαίνει αρχή. Ελλάδα σημαίνει βάσεις, αξίες και όσο κι αν προσπαθούν μερικοί να ρίξουν λάσπη και να το κατακρίνουν – Ελλάδα φίλε μου, σημαίνει Δημοκρατία. Κι αυτό, να με συγχωρείτε αλλά δεν θα αλλάξει ποτέ. Και είμαι περήφανη Ελληνίδα , μα είμαι κι άλλο τόσο απογοητεύμενη. Διαβάζω τόσα πολλά καθημερινά, κι ενώ θέλω πολύ να ταξιδέψω και να περπατήσω στα ελληνικά δρομάκια, το μετανιώνω στη στιγμή, γιατί αυτή η χώρα του 2012 δεν θυμίζει Ελλάδα, ούτε το γαλανό χρώμα του ουρανού και της θάλασσας. της γαλήνης και της ηρεμίας. Μόνο μαύρο, για μια χώρα που πέθανε και κόκκινο γι’αυτήν που καίγεται.

Πως θα αντιδρούσε άραγε σε όλα αυτά, αν ζούσε ο Ελύτης; Θα τραγουδούσε ακόμη ο Παπάζογλου το ‘αχ Ελλάδα, σ’αγαπώ’; Πως τα ‘χουν ρημάξει όλα ρε γαμώτο; Το Όχι σε όλα δεν ακούστηκε δυνατά, βρόντηξαν μονάχα τα Ναι και πονούσαν βαθιά τον απλό Έλληνα πολίτη

Αν τελικά όμως επισκεφτώ σύντομα την Αθήνα, θα πάω να ανάψω ένα κερί μπροστά στο τσολιά στην πλατεία Συνταγματός. Γιατί όταν κάηκε το Αττικόν κάποιοι πόνεσαν τόσο πολύ για την πολιτστική κληρονομιά που την επόμενη μέρα μαζεύτηκαν με κεριά έξω απ’το κτίριο - για να το κλάψουν. Εγώ πάλι προτιμώ να αποφέρω φόρο τιμής στον τσολιά, γιατί χεσμένα τα’χω τα κτίρια και την κληρονομιά σας. Χάνεται ο Έλληνας, η ιδέα, ο άνθρωπος. Τα κτίρια μπορούν να φτιαχτούν ξάνα και ο κινηματογράφος να γεμίσει και πάλι με ανθρώπους. Την περηφάνια και την αξιοπρέπεια του Έλληνα κανείς δεν μπορεί να την “φτιάξει” τόσο εύκολα και σύντομα. Ο εξευτελισμός στο μεγαλείο της και ‘μεις κλαίμε τα ντουβάρια.. Μιλάμε για τον Γαβαλά και το πως χάθηκε το lifestyle επειδή χρεωκόπησε ο Κωστόπουλος.  Το lifestyle λένε, μπορεί να σε κάνει από μηδενικό - νούμερο! Τελικά αλάνι μου, μπορεί να σε κάνει και το αντίθετο. Και το ότι ξαφνικά μερικοί από νούμερα έγιναν μηδενικά μας νοιάζει πιο πολύ απ’το ότι ο Έλληνας, στην Αθήνα, την πρωτεύουσα του βασιλιά Όθωνα, που στέκει ακόμη ο Παρθενώνας (αν δεν τον κλέψουν κι αυτόν), δεν έχει να φάει και ζει με σύσσιτιο. Εδώ έχουμε φτάσει κι έμεις ακόμη ονειρευόμαστε πως τα πράγματα θα αλλάξουν. Προσπάθησαν πάρα πολλές φορές να εξαλείψουν τον ελληνισμό με πολέμους αλλά τελικά τα χρέη και τα γαμημένα τα μνημόνια μας ξέπουλησαν στο γιουσουρούμ. Το ‘χει πει άλλωστε κι ο Άσιμος.... αλλά σε προκαλώ να μου πεις ποιος τον άκουγε;

Αυτή είναι η γνώμη μου κι ελπίζω να γίνει σεβαστή, όπως γίνεται κι όλων αυτών των ηλιθίων τον τελευταίο καιρό. Γιατί τελικά, η βλακεία κι η ηλιθιότητα δεν έχουν όρια... κι αν έχουν μερικοί τα έχουν ξεπεράσει προ πολλού. 

Silence of love (Official English Subtitle) TVC Thai Life Insurance

Καλή χρονιά, κόσμε...

Δεν κυκλοφορεί ο «Δασουπολίτης»

Οι μαθητές του Λυκείου Δασούπολης απείχαν από τα μαθήματά τους.

http://www.paideia-news.com/index.php?option=com_k2&view=item&id=3706:%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%AF%CF%87%CE%B1%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BA%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF-%CE%BF-%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82&Itemid=415

Να με κρατάς. Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Κλείσε με μέσα στο μικρό σου το τσαντάκι με το κραγιόν και το παλιό σου καθρεφτάκι κάνε με λέξεις σ' ένα πρόχειρο μπλοκάκι οι σημειώσεις σου να γίνουνε στιχάκι Να είμαι ήχος στην παλιά σου την κιθάρα μέσα στη τσέπη τα κλειδιά και τα τσιγάρα να 'μαι σε εκείνα που σ' αρέσουν και αγγίζεις μέσα σ' όλα που προσέχεις και φροντίζεις Κάνε με χρώμα που τα χείλη σου φιλάει να 'μαι κόκκινο πιο πολύ σου πάει βάλε με χάντρα στο λαιμό να σε φυλάει μάτι κακό να μην σε ακουμπάει Μέσα σ' όλα να με ζητάς και όπου με βρίσκεις να με κρατάς βάλε με ρούχο μέσα στο κρύο κι όταν τρομάζεις να σου λέω είμαστε δύο.

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο.

Λοιπόν προλαβαίνω; Να μπω στο πνεύμα των Χριστουγέννων; Έχω ακόμα χρόνο να σκεφτώ τι δώρα θα πάρω και σε ποιους; Ευχές να δώσω ή να τ’αφήσω για του χρόνου; Δεν ξέρω αν φέτος γιορτάζω Χριστούγεννα, αν τα νιώθω όπως πέρσι. Τα περσινά είχαν μια ζεστασιά, μια αγκαλιά, ένα τζάκι στο σκηνικό – να έχεις μια εικόνα. Φέτος ίσως να ‘μεινε μόνο το τζάκι. Άρα τι τα θες; Πολύ φασαρία για το τίποτα τα φετινά.

Τώρα βέβαια θα μου πεις φεύγει το ’11. Και θα σου πω, «άνεμο στη βράκα του τζι’ αέραν στα πανιά του.» Μου είχε βγάλει την ψυχή. Και το εννοώ.  Ενώ το 2012 έχει ένα σκοπό. Μας το είπε, ρε φίλε, την καταστροφή του κόσμου. Ξέρεις τι να περιμένεις ενώ το ’11 ήταν πιο ύπουλο. Απ’το πουθενά όλα, εκεί που δεν το περίμενες – χαμός.

Μια σχέση πάνω που είχα πει πως ήμουνα κι εγώ ¨ανάξιος εραστής¨ σαν τον Καββαδία. Ένα πτυχίο ενώ σε κάποια φάση είχα στ’αλήθεια πιστέψει πως δεν θα το πάρω ποτέ μου. Ένα μεταπτυχιακό ενώ πάντα έλεγα πως εγώ δεν είμαι για τέτοια. Δυο φίλιες που μας τελείωσαν επειδή τους έφαγαν τα χρόνια, γέρασαν και ξέχασαν τι σήμαινει φιλία. Κι όμως βγήκα ζωντανή.. Είναι που κάθε μέρα ξυπνούσα κι έλεγα στον εαυτό μου ¨Μαλάκα κράτα γερά, έρχεται μπόρα.¨

Και μας πήρε και μας σήκωσε το βλέπεις κι εσύ, έτσι; Είναι που το μέλλον αυτού του τόπου είναι στα χέρια μερικών [...] (τον χαρακτηρισμό τον αφήνω σε ‘σας) και τι περιμένουμε; Αλλαγές ή καταστροφές; Μάλλον το δεύτερο, το’χουν πιο εύκολο. Το δοκίμασαν και πέτυχε. Ξέρουν πια πως είναι το δυνατό τους σημείο και χτυπάνε αλύπητα. Κρύψου μαλάκα, έρχεται μπόρα.

Τελικά δεν μου’πες προλαβαίνω; Αλλά και να μην προλάβω, σιγά τι έγινε. Οι ευχές μου ας πάνε στο διάολο. Το πρόβλημα, αλάνι μου, είναι πως πλέον τον άνθρωπο τον έχουν θολώσει τόσο τα συμφερόντα που έχει· που έχει η ψυχή του πια μολυνθεί. Γι’αυτό δεν τον συγκινούν οι ευχές. Πόσο μάλλον οι δικές μου.

Αλλά μια επιθυμία μου θα την πω πριν κλείσω. Έτσι επειδή έμαθα να ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη. Όπως κάθε χρόνο τα παιδιά στέλνουν γράμμα στον παππού Αη Βασίλη και μετά βρίσκουν το δώρο τους κάτω απ’το χριστουγεννιάτικο δέντρο, θέλω να βρει και ο πρώτος πολίτης αυτού του τόπου, λίγη ανθρωπιά, γιατί την δικιά του μάλλον κάπου την έχει χάσει.

Λοιπόν γιορτές. Φορέστε τα καλά σας, σηκώστε τα ποτηρια σας ψηλά και ευχηθείτε.. Να υπάρχει αγάπη μα πάνω απ’όλα εμείς οι άνθρωποι να μην ξεχνάμε τόσο εύκολα και γρήγορα όλα όσα συνέβησαν πριν από λίγους μήνες, πως μια λέξη τράνταζε ολόκληρη την πόλη. Αθάνατοι. Αυτούς να μην ξεχνάμε.

Toni Childs - House of Hope